POChP

POChP (POChP, ang. COPD)

Przewlekła obturacyjna choroba płuc należy do głównych przyczyn przewlekłej chorobowości i umieralności na świecie. Zajmuje 4. miejsce wśród przyczyn zgonów, a jej znaczenie przypuszczalnie będzie rosnąć w miarę starzenia się populacji i ciągłego narażenia na czynniki ryzyka zachorowania.

POChP jest częstą chorobą, której można zapobiegać i którą można skutecznie leczyć. Charakteryzuje się trwałym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, które zwykle postępuje i wiąże się z nasiloną przewlekłą odpowiedzią zapalną dróg oddechowych i płuc na szkodliwe cząstki lub gazy (głównie dym tytoniowy). Do ogólnej ciężkości choroby u poszczególnych pacjentów przyczyniają się zaostrzenia i choroby współistniejące.

Leczenie

U chorych z niewydolnością oddechową stosuje się tlenoterapię domową. Wybrani chorzy mogą się kwalifikować do leczenia operacyjnego – usunięcia pęcherzy rozedmowych lub operacji zmniejszającej objętość płuc. U najciężej chorych oprócz opisanego wyżej leczenia ważne jest wsparcie rodziny i wsparcie psychologiczne.

Tlenoterapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarskim.  Tlenoterapia to leczenie tlenem. Tlen jest lekiem przepisywanym na “receptę”, tzn. według wyraźnych, indywidualnych, ścisłych zaleceń lekarskich. Stanowi podstawę leczenia objawowego niewydolności oddechowej, stanu, w którym zaburzenia czynności układu oddechowego upośledzają wymianę gazową w płucach i prowadzą do hipoksemii, czyli obniżenia we krwi tętniczej ciśnienia parcjalnego tlenu.

Nie powinno się stosować przewlekle leków przeciwkaszlowych, ponieważ kaszel stanowi ważny odruch obronny u chorych na POChP. Leki mukolityczne (rozrzedzające wydzielinę w oskrzelach, wytyczne zalecają stosowanie karbocysteiny) mogą działać korzystnie u niektórych chorych z grupy D, ale również nie są stosowane rutynowo.

Należy unikać stosowania leków nasennych i uspokajających, ponieważ u najciężej chorych na POChP mogą nasilać niewydolność oddechową.

Absolutnie konieczne jest zaprzestanie palenia! Jest to pojedyncza najbardziej skuteczna metoda leczenia POChP. Bardzo szkodliwe jest również bierne palenie. Należy zwrócić uwagę na obecność innych potencjalnych czynników ryzyka POChP – np. narażeń zawodowych.

Objawy POChP

Kaszel jest zwykle pierwszym objawem POChP. U chorych na POChP ma on charakter przewlekły, występuje dłużej niż przez 3 miesiące w roku, także poza okresem.

Duszności może czasami towarzyszyć świszczący oddech i uczucie ściskania w klatce piersiowej. Objawy te zwykle występują podczas silnych napadów duszności, w cięższych postaciach choroby.

U chorych na bardzo ciężką POChP czasami stwierdza się anoreksję, czyli cechy niedożywienia – utratę masy ciała, szczególnie dotyczącą mięśni.

Niewydolność oddechowa u chorych na bardzo zaawansowaną POChP niekiedy objawia się również sinicą – sinawym zabarwieniem końcówek palców, nosa, płatków uszu i warg. W tym stadium choroby występują czasem cechy niewydolności prawej komory serca, najczęściej obrzęki wokół kostek.